Voor verwijzers

Waarom verwijzen?

Onbehandelde of deels behandelde ernstige parodontitis
Parodontitis is vaak een hardnekkig probleem, waarbij - soms ongemerkt, juist ook voor degene die het betreft - door de ontsteking behalve botverlies ook diepe pockets gevormd zijn waarin nu juist paropathogene bacteriën, zoals Aa, Pg, Tf en Pm welig tieren en met elkaar hoge concentraties bereiken.

Men zou het een ontwerpfout van de natuur kunnen noemen dat juist personen die, vaak op basis van aangeboren aanleg, gevoeliger zijn voor parodontitis, deze diepe nauwelijks bereikbare infecties ontwikkelen.

Ondanks de inspanningen in uw praktijk en mede afhankelijk van de situatie, gaan de pockets en de infectie lang niet altijd echt weg. Afhankelijk van de flora zijn sommige infecties zelfs heel resistent.

Het kan verleidelijk zijn te denken dat een relatieve afname van 8 naar 6 mm tot een ‘stabiele’ situatie heeft geleid. Een restpocket van 6 mm of een diep sondeerbare furcatie die regelmatig bloedt na sonderen zijn echter niet stabiel gezond, maar stabiel ontstoken en niet zonder risico (alle diepe pockets zijn immers ooit als ondiepe ontstoken pockets begonnen). Dit geldt des te meer op plaatsen waar in het verleden al botverlies heeft plaatsgevonden. Dit zijn immers a a-priori plaatsen met een verhoogd risico voor progressief botverlies.

In het geval van duidelijke cariës wordt het niet wijs geacht, eerst te wachten tot de laesie een stuk groter is geworden. Tijdig behandelen voorkomt erger. Evenmin wordt het verantwoord geacht ‘het meeste’ te verwijderen en ‘een beetje’ te laten zitten. En als er een restauratie wordt gemaakt, wordt alle cariës verwijderd, omdat de faalkans anders groot is. Geldt voor duidelijke parodontitis echter niet hetzelfde?

Lees meer: ‘De paro-herbeoordeling'.
Uit het tijdschrift ‘DE TANDARTSPRAKTIJK’,

Lees meer: ‘Guidelines for the Management of the Patient with Periodontal Diseases’.
Academy Report van de American Academy of Periodontology, September 2006